moadab

De dochter van een dichter / Ava Miralaei

2010-10-10T21:34:00.000+02:00

Men zegt dat dichters een andere kijk op leven hebben
Dat dichters gevoelig zijn en het leven niet zwart wit bekijken
Maar maakt het je meteen een dichter als je een ander kijk op het leven hebt?
als je gevoelig bent en het leven niet zwart wit bekijkt?
Ik denk het wel,
ik denk dat je dan de gave hebt om prachtige dingen op papier te zetten.
Mijn vader kijkt anders tegen het leven op,
mijn vader is ook gevoelig
maar maakt dat hem een dichter?
Ja, hij is een dichter
Prachtige dingen kan hij op papier zetten, hij heeft er de gave voor
Maar maakt dat mij ook meteen een dichter?

voor mijn pen

2010-09-28T19:34:00.003+02:00

je taak wordt steeds minder
niemand gebruikt jou om een liefdesbrief te schrijven
alle dichters en schrijvers zijn nu digitaal geworden.
je wordt niet meer zo vaak warm door handen
maar nog steeds ben jij onmisbaar

om dit huis te krijgen
heb ik uw handtekening nodig
een bestelling bij de Otto kun je niet zonder machtiging doen
zou je in je agenda onze afspraak noteren?

ondanks typen en typen kunnen sommige dingen niet zonder jou
het maakt niet uit of jij zwart of blauw bent

het is lastig dat de rode die altijd naast jou lag
bijna niet meer gebruikt wordt

je taak wordt steeds minder
maar ik beloof dat ik jou altijd in mijn borstzak zal doen
aan de linkerkant, dichtbij het hart
en elke ochtend zal ik in de spiegel kijken om jou te laten zien
hoe jij eruit ziet.

als jij nooit meer gebruikt wordt
zal ik jou in een mooie doos stopen
elke dag bij jou komen en zeggen
het maakt niet uit waar je bent
ik houd gewoon van jou

Gedichten voor 3

2010-06-29T23:43:00.001+02:00

Voor Madelon Meijer
Van mijn losse zinnen maak je altijd mooie verhalen
Alleen ik begrijp niet
Waarom jij geen losse zinnen maakt

Een dichteres zonder gedichten
Of
Veel gedichten zonder schepper

Gedichten voor 2

2010-06-20T15:43:00.003+02:00

voor Rahiem Saqeb

hoe vaak hebben we doodsbang

op de bombardementen gewacht?

toen wij jong waren

de jongeren van onze landen

zijn niet meer bang

ze zijn al lang dood

Gedichten voor 1

2010-06-16T22:29:00.001+02:00

voor Rene Paulissen
weer komen we elkaar tegen
deze keer in dit gedicht
ik zie jou
tegen over mij met een bos bloemen in je handen
zodra je deze woorden leest, zie je mij
en geef je mij die bloemen

een bos bloemen die je leven zo verandert
dat vergeet je nooit

en nu even serieus
aan het werk

Inburgeringscursus

2010-03-05T19:46:00.005+01:00

Ik kom uit Iran
Jij komt uit Afghanistan
Hij komt uit Angola
Zij komt uit Irak
Wij komen uit Somalië
Zij komen uit Armenië
Jullie komen uit Nederland

Ik zit hier
Jij zit hier
Hij zit hier
Zij zit hier
Wij zitten hier
Zij zitten hier
Er is geen plek meer voor jullie

Stemadvies

2010-02-22T22:03:00.003+01:00

Een hulpverlener zonder idealen is geen hulpverlener. Ik heb dan ook veel idealen. Ideaal werk, een ideale leidinggevende, enz. Vrijdagmiddag had ik een gesprek met de ideale leidinggevende; ik had voor de derde keer gesolliciteerd naar een functie in haar team. En ik werd voor de derde keer afgewezen.
In Iran zijn veel mensen die denken dat 3 een geluksgetal is. Dat klopt ook wel. Jezus is na drie dagen naar de hemel gegaan, Joenoes zat drie dagen in de buik van walvis. Volgens Iraans bijgeloof is het zo dat als je iets drie keer probeert en het lukt, dan is het goed, maar als het na vier keer lukt, dan brengt dit alleen ellende met zich mee. Terwijl het kabinet in zijn crisis raakte, zat ik de hele avond te piekeren: zou ik het een vierde keer proberen als er weer een plekje in het team kwam, of moest ik me er bij neerleggen dat ik nooit in haar team zal werken?
Zaterdagochtend keek ik snel op internet. Het was zo: het vierde kabinet Balkenende was gevallen. Gelijk moest ik aan het ongeluksgetal 4 denken. Had Balkenende dat ook maar geweten.
Wouter Bos zorgde dat kabinet viel. Ik vond het goed. Goed van hem. Er wordt gezegd dat hij het gedaan heeft om de gemeenteraadsverkiezingen te beïnvloeden. Toch vind ik het goed.
Zaterdagavond begon ik met het schrijven van het stuk voor mijn weblog. Ik vroeg me af ik voor de gemeenteraadsverkiezingen een stemadvies zou geven. Eerst dacht ik dat dat geen goed idee was, maar ik heb besloten om het toch te doen.
Wouter Bos van de Partij van de Arbeid zorgde voor de val van het kabinet. Hij heeft het goed gedaan. De laatste maanden was de politiek erg saai. In de stad Groningen is de partij van de Arbeid altijd een belangrijke partij geweest. Mijn advies: stem Ria Rademaker, nummer 4 van de lijst van SP. Omdat ze SPH gestudeerd heeft en niet maatschappelijk werk. Omdat zij zich al bewezen heeft. En, nog belangrijker, omdat zij mijn partijgenoot is. Stem Ria, oké?

Laat Ardawan en Bahar vrij!

2010-02-16T20:02:00.006+01:00

Younes Tarakeme is mijn beste vriend in Iran. Hij is schrijver. Hij heeft een column in een liberale krant en verder schrijft hij gewoon verhalen. Hij is niet politiek actief. Hij heeft twee kinderen. Op het moment zitten ze allebei vast. Waarom? Allah mag het weten. Ook zij zijn niet politiek actief; ze hebben ook niet meegedaan met de laatste protesten tegen de regering.
Zijn zoon Ardawan is tweedejaars student Media. Ik herinner me hem als druk klein jochie. Als zijn vader en ik over literatuur praatten, rende hij er omheen en kletste er tussendoor. Zijn jongere zusje Bahar was bescheiden, een lief meisje. Nu zijn ze gearresteerd. Zestig dagen geleden was eerst Ardewan aan de beurt. Bahar werd later opgepakt, toen ze Ardewan in de gevangenis opzocht. Om drie uur ’s nachts werd ze vrijgelaten, en de volgende dag werd ze weer opgepakt.
Het gaat niet goed met mijn vriend. Ik heb via facebook contact met hem. Hij zegt dat hij blij is dat ik hier in Nederland zit en dat mijn kinderen veilig zijn. Hij zei: Hoe langer mijn kinderen in gevangenis zitten, hoe groter wordt mijn angst.
Onze kinderen zijn groter en groter geworden. Zo groot dat ze nu vast zitten. Wij zijn oud geworden en onze regering wordt elke jaar nog kleiner en kleiner.
Hé, Iraanse regering! Word volwassen net als onze kinderen, en laat ze vrij! laat alsjeblieft alle jongeren vrij! En beste Younes: sterkte.

Valentijnsdag

2010-02-14T16:26:00.003+01:00

Als ik de dood en de liefde betekenis kan geven, dan zal mijn leven veranderen. Misschien kan ik met de liefde aan de dood ontsnappen. Dat dacht ik toen ik deze foto zag, van de twee geliefden die al vijfduizend jaar naast elkaar liggen bij de Italiaanse stad Mantua. Ze staan bekend als de Valentijn-skeletten, en ze zijn dan wel dood, maar stralen nog steeds liefde uit.
Over de oorsprong van Valentijnsdag doen verschillende verhalen de ronde. Eén van de meest waarschijnlijke is het verhaal van priester Valentinus, die op 14 februari 270 in Rome werd onthoofd omdat hij in het geheim huwelijken van soldaten voltrok, terwijl soldaten van de keizer niet mochten trouwen. Later werd Valentinus heilig verklaard door de kerk en 14 februari werd een feestdag Wat normaal niet kon, namelijk openlijk je liefde uiten, mocht op deze dag wel. Iedereen kon zijn geliefde ongestraft verrassen met een gedicht of een cadeau.
Grappig is dat in het oude Perzië rond die tijd een gelijksoortig feest bestond: ‘de dag waarop de mannen gevangen worden’.
De ‘dag waarop de mannen gevangen worden’ was de enige dag waarop vrouwen vrij waren. Omdat ze het hele jaar voor hun mannen gezorgd hadden en trouw waren geweest, hadden ze op die dag alle vrijheid. Ze mochten de man die ze leuk vonden kiezen en de hele dag met hem zijn. Ongetrouwde vrouwen konden op die dag hun toekomstige partner kiezen.
De oude Perzen dachten dat ze met het feest moeder aarde konden stimuleren om aan het begin van lente het leven te herstellen en de gewassen opnieuw te laten groeien. Het was dus een feest van vruchtbaarheid, of anders gezegd: het feest waarop gevierd werd dat het leven, gesymboliseerd door de liefde van de vrouwen, de dood overwint.Het is de reden dat in die dag de mannen mochten niet kiezen.
In het huidige Iran is zo’n feest ondenkbaar. In Nederland hebben we meer vrijheid en zijn mannen en vrouwen gelijkwaardig, dus mogen we op 14 februari allemaal onze geliefde verrassen met een gedicht of een cadeau. Nu maar hopen dat mijn vrouw weer voor mij kiest! Wie weet!

Jarige

2009-12-05T16:18:00.001+01:00

Op 5 december 1967 werd Moadab in een kamer in Isfahan geboren. Wat mooi! Wat leuk!
Voor kinderen in Nederland is niet leuk om op 5 december geboren te worden. De reden daarvoor is dat 5 december feest voor alle kinderen is en er dus geen aandacht is voor het kind dat jarig is.
Ik heb nooit last gehad van mijn geboortedag. Tot het mijn 30-ste kende ik geen Sinterklaas. Hij komt nooit naar Isfahan. Waarom hij niet komt, weet ik niet. Hij is dichtbij ons; Turkije ligt naast Iran, maar toch kiest Sint ervoor om naar Nederland te gaan.
Met een beetje goede wil kan ik zeggen dat ik zelf Sint Nicolaas ben. In december 1998 vluchtte ik uit Iran naar Nederland. Sint Nicolaas komt ook elke jaar naar Nederland in december. Het gebied dat wij vandaan komen is bijna hetzelfde. Het verschil is dat hij elk jaar teruggaat, terwijl ik heb gekozen om hier te blijven. Dat zegt ook iets over ons karakter. Ik houd niet van reizen, hij blijkbaar wel. Daarnaast ben ik ook nog gieriger dan hij. Ik geef alleen mijn eigen kinderen cadeaus.
Ik heb ervoor gekozen om hier te blijven. Leven is keuzes maken. Bij elke keuze die ik maak, vraag ik mijzelf af: “Is het een goede keuze geweest?” Ik weet het niet. Misschien is het goed om volgend jaar net als Sinterklaas terug te gaan na 5 december. Dit jaar lukt niet meer, maar volgende jaar misschien? Kan dat? Lukt het?
Ten slot wil ik nog een geheim aan jullie vertellen. Ik hoop dat het geen invloed heeft op onze kinderen: Sinterklaas bestaat niet maar ikke wel!!!!!!!!!!!!!

Vaderland

2009-11-19T19:07:00.004+01:00

Mijn vrouw en ik zijn gewend aan nachtmerries. Het gebeurt vaak dat ik midden in de nacht wakker word doordat mijn vrouw aan het ijlen is. Dan maak ik haar wakker. Soms is het andersom, dan ijl ik en zij maakt mij wakker. We vertellen elkaar onze nachtmerrie tot we weer rustig zijn. Ja, er gebeuren ook andere dingen bij ons in de slaapkamer, maar daar zal ik u niet mee lastigvallen.

Vroeger speelden al onze nachtmerries zich af in Iran. De laatste tijd is dat veranderd: soms is de plek van onze nachtmerries in Nederland. Ik zeg tegen mijn vrouw dat dat komt doordat wij goed geïntegreerd zijn.
Vorige week woensdag om drie uur ’s nachts was mijn vrouw aan het ijlen. Ik maakte haar wakker. Eenmaal wakker werd ze boos op mij. Verbaasd vroeg ik haar waarom. Ze zei: ”Nou weet ik niet of het toch nog goed afloopt.”
Het stormde in Westerlee. De harde wind zorgde ervoor dat alle huizen in de lucht bleven hangen. Toen de storm voorbij was, kwamen de huizen naar beneden. Alle mensen konden weer naar hun huis, alleen wij konden ons huis niet meer terugvinden. Terwijl we nog hard op zoek waren, maakte ik haar wakker.
Wat denkt u? Kunnen we ons huis terugvinden of niet?

Mosaddeq at the Hague

2009-11-13T18:47:00.004+01:00

by Majid Naficy

If you go to the Netherlands
Visit The Hague court of Justice.
On a rainy night
Linger at its closed gate
And look through the iron rods:
There, in that lighted building
Across the rain-laden trees,
An old man stood
More than half a century ago.
He came from our homeland
To speak out against the oil cartels
Before the whole world.
He did not hold anyone hostage
And took only a few steps
To reach the podium.
Listen, listen
Even years after that bloody August (1)
One can still hear his voice.
He speaks in beautiful French:
"Mesdames et Messieurs!
Ladies and Gentlemen!"

1. On August 19, 1953 Mohammad Mosaddeq (1882-1967), the democratically-elected Iranian Prime Minister, was overthrown in a coup d'etat orchestrated by the American and British intelligence services, in collaboration with Kashani, a fundamentalist clergy and Zahedi, a Nazi-sympathizer general. They gave absolute power to the Shah who had fled the country a few days earlier. In 1951, Mosaddeq led the movement for nationalization of the Iranian oil industry, which was under the control of the British. In June 1952, he traveled to the Hague to defend Iran's case in the International Court of Justice.

goed nieuws

2009-11-06T19:45:00.001+01:00

Lezing Kader Abdolah in Bellingwolde
Op dinsdag 27-10-2009

Kader Abdolah had “ goed nieuws” voor mensen uit Bellingwolde. “ In Nederland wonen 1 miljoen moslims en die zullen nooit terug gaan naar hun eigen land”.
Volgens hem heeft elke land zijn eigen Jodendom, Christendom en Islam. De Islam in Iran is anders dan de Islam in Somalië. Het Christendom in Nederland is ook anders dan dat in Rome. Hij denkt dat de Islam in Nederland in de loop der jaren een Polderislam zal worden. De Polderislam begint met het lezen en discussieren over de Koran. Voor hem begon het met de vertaling van het boek van zijn vader dat in de bibliotheek van het huis van de moskee lag. Hij had nooit geweten dat het boek van zijn vader in de bibliotheek lag. Hij moest eerst ver reizen om er achter te komen wie zijn vader werkelijk was, waar zijn vaderland was en wat de Koran precies inhield.
Kader Abdollah zegt: “er zijn drie belangrijke boeken in de geschiedenis van de mensheid. Het Oude testament, het Nieuwe testament en de Koran. Wie ver wil reizen moet die drie boeken meenemen”. Volgens hem is de Koran het mooiste. “Mohammad heeft de mooiste stukken van de Bijbel in de Koran overgenomen”. Zijn verzoek aan de mensen in de zaal was: ” lees alstublieft de Koran en geef uw mening erover”. De discussies die daarna komen kunnen ons op weg helpen naar een betere samenleving. Het proces om te komen tot een Polderislam kost tijd aldus Kader Abdollah.
Voor mij als landgenoot was het interessant om zo ’n lezing mee te maken. Alles kwam weer in mij naar boven: Iran in de tijd van Sjah, Iran in de tijd van Komeini, zijn wens om de beste Perzische schrijver te worden, zijn en mijn vlucht, alles opnieuw beginnen, doorzetten.
De lezing duurde 2 uur. Toen ik thuis kwam was het 11 uur ’s avonds. Mijn vrouw lag al te slapen. Ik pakte zijn vertaling van de Koran en begon te lezen.
in de naam van Allah
hij is lief
hij geeft
hij vergeeft
Opeens kwam mijn vrouw naar beneden en zei: ´wat doe jij?” Ik zei: “ik ben de Koran aan het lezen”. Zij zei:” jij hebt het toch al zo vaak in Iran gelezen”. Ik zei: “ja maar ik wil graag weten wat hij met het boek van mijn vader heeft gedaan. Want die is zeker anders dan die van zijn vader.

Het geheugen van graven

2009-10-29T19:39:00.012+01:00

Vorige maand maakte ik kennis met een oude Iraanse man . Hij vertelde over zijn zoons, die ooit alledrie vastzaten. Op een dag kreeg hij bericht van de gevangenis dat zijn zoon Ali geëxecuteerd was en dat hij zijn lijk kon komen ophalen. Zo ging dat in de jaren tachtig.
In de gevangenis werd hij naar de koelruimte gebracht, waar het lijk onder een witte doek lag. Toen hij de doek terugsloeg, zag hij dat niet het lijk van Ali, maar dat van Hossein eronder lag. Hij schreeuwde: ‘Dit is mijn ándere zoon!’ De gevangenismedewerker zei: ‘O, sorry’, en leidde hem naar een ander lichaam. ‘Kijk, hier is ook Ali.’
Niet lang daarna werd ook zijn derde zoon geëxecuteerd.
Bij de meeste begraafplaatsen is een gebied speciaal bestemd voor geëxecuteerden. In de jaren tachtig gebeurde het ook vaak dat in één nacht veel mensen tegelijkertijd geëxecuteerd werden. Omdat het tijd kostte om de lijken één voor één aan de ouders te geven, werden ze allemaal in tegelijk in een massagraf begraven. Daarna werden de ouders geïnformeerd waar hun kinderen begraven waren. In dat speciale gebied mogen geen grafstenen of andere opvallende gedenktekens geplaatst worden. Ouders markeren de plaats waar hun kind begraven is meestal met een baksteen of een stuk hout.
Regelmatig wordt het gebied met een bulldozer schoongeveegd.
De man begroef zijn drie zoons in het gebied voor geëxecuteerden. Hij vertelde dat hij vaak naar hun graven ging, omdat hij dichtbij woonde. ‘Elke keer als de bulldozer was geweest, zette ik weer iets nieuws op de plaats waar mijn zoons lagen. Zo kon ik hun graf blijven herkennen. Voor veel anderen was dat moeilijk. Zij woonden in andere steden of dorpen en konden maar een keer per maand of twee maanden komen. Omdat de herkenningstekens dan verwijderd waren, wisten ze niet meer waar het graf van hun kinderen was.’
Op den duur kwamen de ouders eerst naar zijn huis en dan gingen ze samen naar de begraafplaats, waar de man de juiste plaatsen aanwees. ‘Ik deed het graag, ze waren mijn lotgenoten. Ik zag hoe diep hun verdriet was. Vaak herkende ik hen nauwelijks meer, omdat ze in korte tijd ongelofelijk oud waren geworden.’
Als ik ooit terugga naar Iran, zal ik hem vragen mij de begraafplaats te laten zien, de vlakke grond die geschikt is om een tulpenplein te worden.

Khawaran, de bekendste begraafplaats in de omgeving van Teheran.

Gezegd wordt dat hier duizenden mensen begraven zijn.

met jou zijn betekent eenzaamheid

2009-10-23T13:26:00.006+02:00

Als iemand de granaatappelboom kapt, zal zijn huis instorten

tegenwoordig met deze e-mail

heeft straks niemand meer een postzegelcollectie

met Latijnse letters heb ik Perzisch

leren schrijven :

ik houd van jou

je moet het ook leren lezen

treinen staken in verband met onderlinge ruzie tussen de rechtse regering en de vakbond

een meisje met kaalgeschoren hoofd die voorbij gaat

twee duiven vrijen onder een bankje

een man met een lange baard die langer is dan het hoofdhaar van mijn vrouw

ik weet niet

wie de duiven van de heilige Imam Ismaeil voert

een foto van Isfahan

ik hield van de maand april

toen reizigers mijn stad teruggaven

aan mij

op het wereldbeeldplein

dat geen café had

ik groette elke dag de muren van de bazaar

ik houd van mijn vrouw

wij liefkozen elkaar elke nacht

en denken aan onze oude slaapkamer

op een nacht werden de ramen kapotgeslagen

stond een dronken man tegen de muur te pissen

droomden wij dat onze toekomst niet meer in Isfahan lag

als je via internet alle soorten kleding kunt bestelen

waarom zou ik dan niet willen dat mijn lichaam naar de geur van je jas zou ruiken

van

jou

voor

jou

met

jou

heb

ik

van

voor

met

alles

je heb mijn e-mail adres niet

maar toch

wanneer ik het venster open doe

wens ik dat je schrijft

hoe gaat het met je?

dan zal ik jou terugmailen

het is vreselijk

Een stel (midden dertig) zoekt een ander stel voor spannende dingen. Als jullie interesse hebben, kunnen jullie ons mailen, liefst met een foto. Mannen alleen krijgen geen antwoord terug

als mijn vader jaren geleden

op vrijdag om tien uur die boom niet had gekapt

had hij hem zeker op dezelfde dag gekapt

ik wil terug naar Isfahan

waar de helft van de wereld wordt genoemd

ik heb de Zayande rivier nodig

om mijn tranen te drogen

mijn vrouw houdt van mij

wij liefkozen elkaar elke nacht

en denken aan de hond van de buren

die ‘s nachts tegen onze slaapkamermuur pist

ze droomt soms dat iemand mij

met een giftige dolk steekt

en een ambulance zo snel mogelijk

die giftige dolk naar elders brengt

heb je ooit tegen jezelf gezegd:

ik ga naar bed

dromen

word wakker en hoor

wat ik zie, is een leugen

ik ben niet de enige die twintig pilaren van zijn leven in het water heeft gesmeten

nog een foto van Isfahan

Said Ebne Mossayyeb zegt:

ik schaam me niet dat ik geen afstammeling ben van de profeet Mohammad, omdat ik uit Isfahan kom.

de postbodes worden niet meer verliefd

ooit gaf hij mij een brief

ik opende hem

nieuws van de dood van mijn neef

jij bent levend

en zal ook nooit sterven

op een regenachtige dag passeerde

de lijkwagen alle stoplichten

een foto van een kat

doe hem weg

een afgelegen gebied

hij komt eerder dan jij terug naar het huis wat nu een weg geworden is

duidelijk dat het uitbreidingsplan van een stad de economie kan bevorderen,

desondanks niet de huidige vorm van de stad aantast

steigers maken de steeds groeiende steden alleen maar mooier

geen enkele straat wordt benoemd naar de naam van een dichter

men zegt dat elke hongersnood uit Isfahan komt.

deze woorden komen mij niet bekend voor

ik lees ze met veel moeite

hoewel hier het derde handschrift niet bestaat

mijn stad is mijn taal die

mijn moeder mij heeft geleerd

hij zit in mijn hoofd

en ik moet

van van

van voor

en van met

van hem

houden

hoewel jij nooit in die straat geweest ben

jij

jij met je jas die dezelfde kleur heeft

als die grijze wolken

Wonderen

2009-10-15T20:22:00.006+02:00

De familie van mijn vrouw had ons uitgenodigd voor het eten, zodat ik kennis kon maken met de 90-jarige Iraanse dichter Jabani, die hier in Nederland op bezoek was. Ik wist dat hij uit het noorden van Iran kwam.
Toen ik binnenkwam en mezelf introduceerde, vroeg hij mij van welke stam ik ben. Ik vertelde dat ik alleen wist dat mijn voorouders 500 jaar geleden in het noorden van Iran woonden maar waarom wist ik niet.
De dichter vertelde dat hij onderzoek had gedaan naar mijn voorouders en dat zij hun geboortestad toen moesten verlaten vanwege bedreigingen door de toenmalige koning. Volgens hem was mijn voorvader een heilige man die wonderen verrichtte, en hij vertelde dat hij op water kon lopen.

Onderweg naar huis was ik stil. Mijn vrouw zei: “Ik neem aan dat je met je nieuwe artikel bezig bent, dat je zo stil bent”. Ik zei: ”Natuurlijk. Stel, over 500 jaar krijgen onze achterachterachterkleinkinderen die in het noorden van een land wonen, te horen dat hun voorouders van Isfahan naar het noorden van Nederland zijn gevlucht. Dat is toch best interessant, of niet? Er is alleen een verschil tussen mij en mijn voorvader: ik kan zelfs niet zwemmen en ik moet gewoon elke week voor mijn weblog iets schrijven.”

Yaqhot

2009-10-08T19:49:00.006+02:00

Iedereen die de afgelopen vijftig jaar in Teheran woonde, weet wie Yaqhot is. Vijftig jaar lang was zij elke dag te vinden op het Ferdrossiplein, in haar rode jurk en met een rode bloem in haar hand. Nu weet niemand waar ze is. Iedereen kende het verhaal van Yaqhot: Zij was verliefd op een man en had met hem afgesproken op het plein. Zij zou een rode jurk dragen en een rode bloem bij zich hebben. Haar geliefde kwam niet. Er werd gezegd dat hij onderweg een ongeluk had gekregen, maar zeker weten deed niemand het. Yaqhot kwam elke dag opnieuw naar het plein, in haar rode jurk en met een rode bloem in haar hand. Kinderen plaagden haar en jonggeliefden gaven haar geld om hun liefde te beschermen. Na de revolutie mocht zij niet meer zonder hoofddoek rondlopen. Soms gebruikte zij een rode lap als hoofddoek, maar vaak liep zij met onbedekt hoofd op het plein. Zo’n dertig jaar geleden maakte Fereshte, een Iraanse zangeres, een liedje over Yaqhot: ‘In een stad waar jij niet bent, zijn alle straten leeg en is alles schijn’. Ongeveer vier jaar gelden heeft Fereshte dit liedje weer gezongen. Op Youtube kun je het liedje horen, en de beelden van Yaqhot zien. Ook kun je haar antwoord horen op de vraag van een journalist of ze verliefd is. Zij zegt: ‘Natuurlijk niet, ik ben toch geen jong meisje meer.

Ik denk dat haar lot hetzelfde is als het lot van zovele dak- en thuislozen: ergens dood aangetroffen worden, een paar maanden in een koelkast van een ziekenhuis liggen en dan anoniem begraven worden. Nu blijven maar twee vragen over: Hoe kan een plein zonder haar het symbool van de liefde blijven? Aan wie moeten nieuwe geliefden geld te geven om hun liefde te beschermen?

Martina Hinges

2009-10-02T07:45:00.003+02:00

Het is jammer dat Martina Hinges niet door ging. Toen ze verloor, werd ze boos. Zij gooide raket op de grond. Zij kon finaal niet bereieken. Ik huilde toen. Ik wilde bij haar zijn, haar knufellen, haar troosten. Ik droom bijna elke nacht over haar. Het is grappig als ik haar in mijn dromen zie, dan zijn mijn ogen niet meer branderig. Zelfs vannacht heb ik haar in mijn droom aangeraakt. Ik mocht haar handen in mijn handen hebben. toen ik wakker werd, deden mijn ogen pijn.
Als je als een asielzoeker in Nederland woont heb je minder mogelijkheid tot medische behandeling. Ondanks alle beperkingen, heeft mevrouw Tinieke van medische opvang van asielzoekercentrum mij drie keer naar ziekenhuis gestuurd voor een onderzoek voor mijn ogen. Artzen hebben veel onderzoeken gehad maar ze konden niets vinden, volgens hen is alles psychisch. Vervelend is dat mijn ogen branderig zijn en rood worden. Toen tennis-toernooi begon, ging slechter met mijn ogen maar toch heb ik alle wedstrijden van Martina gezien.
Ik woon in een kleine kamer. Mijn kamer is in eerste verdieping. Het gebouw bestaat uit drie verdipingen. Elke verdieping heeft 8 kamers. WC, douch en keuken zijn gezamenlijk. Mijn kamer bestaat uit een stapelbed, een kleiene tafel, een koelkast en twee rode stoelen. Elke kamer is bedoeld voor twee personen. Ik heb geluk gehad dat ik afgelopen drie maanden geen kamergenoot gehad heb. Ik maak elke dag mij kamer schoon vooral afgelopen dagen die Martina speelde. Voordat haar wedstrijd begon, zorgde ik dat mijn kamer schoon was, dan schonk ik twee thee. Een voor mijzelf en een voor Martina. Als haar wedstrijd afgelopen is, staat haar thee nog. Mischien houdt ze niet van thee.
Hier binnen dit azc heb ik alleen contact met een landgenoot. Hij heet Hamid.twee dagen gelden toen ik twee thee had geschonken, kwam Hamid binnen. Hij zei heel gemeen tegen mij: Is die thee van mij? Ik werd boos. Hij wist dat het niet van hem was. Hij zei ook: Martina is niet mooi, zij heeft een lange voorhoofd. Ik zei tegen hem: voor mij maak het niet uit of ze een lange voorhoofd heeft of niet. Hamid heeft een kamergenot die Feridoon heet. Hij lacht iedereen uit. Ik wil geen contact met hem en ik heb gevoel dat hij Hamid naar mij stuurt om informatie te verzamelen.
Ik heb gevoel dat Hamid veel dingen aan hem doorverteld en ’s avonds zodra mensen bij elkaar komen gaan ze mij uitlachen. Hamid zegt dat ’s avonds gaan mensen bij elkaar. Hier in AZC heb je geen echte dag besteeding. Er zijn weinig mogelijkheden. Volgens Hamid zijn twee groep Iraniers die elke avond bij elkaar komen. een groep gebruikt opium en de andere groep mengt vodka met bier. Het mengen van bier en vodka noemen ze: satandronken en ze bedoelen dat als je met die combinatie dronken wordt dan zul je God ook niet meer herkennen. Hamid zegt dat hij elke avond met een groep meegaat. Ik probeer die twee groepen zo minder mogelijk te zien. zelfs als ik iets moet kopen, ga ik tien voor zes naar de winkel. Het is het moment dat weinig mensen in de gangen zijn. de supermarkt is ook vrij leeg. Maar toch lukt mij altijd niet. Paar dagen geleden toen ik naar supermarket wilde gaan, trof ik de ene groep. Ze waren met ze vieren. toen ik langs hun liep, zei iemand iets over Martina. Ik werd woest en ik ging naar de groep toe en zei: willen jullie weten of ik verliefd op haar ben, ja het is zo. Elke kamer heeft ook tv, jullie kunnen ook van haar houden. ik ben niet gek.
Hamid zat op de stoel en vroeg of hij die thee mag drinken. Ik zei dat ik voor hem nieuwe thee zal zetten. hij vroeg mij of ik ook vroeger sport deed. Ik zei: ja zeker. Ik was voetballer maar in zaal. Futsal heet het. Ik was ook erg goed in. Ik herinner me nog Het was twee jaar na de revolutie toen ik 12 jaar was. Ik deed met een toernooi, die wijkgericht was. Het was de laastse wedsterijd van ons en met gelijk speel of winnen, werden we champion. Het was de laastse minuut van wedstrijd en wij waren 1 . 0 achter. Toen heb ik van lange afstand geschoten en het was onglooflijk maar ik maakte een doelpunt. Ik kreeg geen mogelijkheid om te juichen.. Opeens kwamen paar soldaten plus een jonge Imam binnen de zaal. Iedereen moest stopen met voetbal en iedereen moest naar hem luisteren. Imam was heel lang aan het praten. Ik weet niet meer wat hij allemaal zei. De enige zin die ik nog herinner was zijn advies. Zijn advies voor jongens in pubertijd. Hij zei: als jullie met lust naar een vrouw kijken, dan zorgt god dat in de hemel van jullie ogen vuur naar buiten zou komen.vergeet nooit kijk nooit naar vrouwen raar. Mijn ogen deden pijn. Ik had gemerkt dat ik door pijn al lang mijn ogen dicht had gedaan. toen ik mijn ogen opende, was Hamid weg. Hij wachte zelfs niet totdat een thee van mij kreeg. Mischien had hij genoeg onderwerpen voor rodel ronde van vanavond.
Even later kwam een medewerker van asielzoekercentrum. Zij vertelde mij dat mijn asielverzoek ongegrond verklaard was. Volgens haar komt binnen kort de vreemdeling politie bij mij en ze zullen mij op straat zetten. het had geen zin om weer tezeggen dat ik zeven jaar oorloog mee gemaakt heb.
Toen ze weg ging merkte ik dat mijn ogen nat waren. Ik wist niet of ze tranen waren of afscheidingen van mijn ogen. Ik begon hard tegen Martina zeggen: waar ben je in gods naam. Kom even kijken hoe ik klein ben geworden. Ik weet niet meer zodra ik op straat terecht komt, waar kan ik en televisie vinden om jou weer te zien. help mij. mijn ogen deden pijn. Ik goot de thee van Martina in een kleine bord en ik probeerde mijn ogen met thee te wassen.

April 2002 / maart 2009

Jubileum

2009-09-24T18:57:00.004+02:00

Op een dag in de maand september trouwde ik. 21 jaar zijn voorbij gegaan. Ik hoop nog lang bij haar te zijn. Nog vele jaren, totdat wij zo oud worden dat wij geen tanden meer hebben. Als ik zo oud word, krijg ik zeker suikerziekte. Als ik de suikerziekte krijg, kan ik geen zoete dingen meer eten.

Op die dag zal ik het kunstgebit van haar stelen. Dan ga ik ergens heen en eet ik stiekem een paar heel lekkere zoete koekje’s. Dan kom ik terug, ga weer naast haar zitten en zeg: “Ik heb niets gedaan”.

Dr.Bozorg Mahmoody

2009-09-23T21:57:00.004+02:00

Op zaterdag 22 augustus overleed Dr.Bozorg Mahmoody in een ziekenhuis in Teheran. Hij is 70 jaar geworden. 25 jaar geleden werd hij in de wereld bekend dankzij de verfilming van het boek van zijn ex-vrouw onder de naam Not without my daughter. Hij is altijd van mening geweest dat hij slachtoffer is geworden van de politieke toestand van toen. Met andere woorden: de ruzie tussen twee landen heeft zijn leven kapot gemaakt. De laatste 25 jaar had hij slechts één wens: nog één keer zijn dochter Mahtab zien.
Hij kon niet meer naar Amerika reizen. Beti Mahmoody had aangifte gedaan tegen hem. Ook op een andere manier kon hij geen contact krijgen met zijn dochter. Via via hoorde hij dat Mahtab geneeskunde studeerde. Dat was voor hem een hele troost.
Ooit had hij aangegeven dat hij van plan was een boek te schrijven over zijn relatie met Beti Mahmoody met als titel: Without my daughter. Dat boek werd nooit geschreven.

In wat Dr Mahmoody vertelt zit wel een stukje waarheid. De politieke toestand van toen heeft de relatie van hem en zijn ex zeker verslechterd, maar het was niet de echte reden voor de vlucht van Beti en haar dochter. Dr Mahmoody had veel extreme opvattingen over cultuur en samenleving. Hij was van mening dat de Iraanse cultuur de beste cultuur van de wereld was. Volgens hem was de westerse cultuur in wezen zwak en zou op korte termijn verdwijnen.
Als ik dit soort opvattingen tegen een trotse Amerikaanse vrouw uit, dan lijkt het logisch dat ook mijn eigen cultuur hard aangevallen wordt. Dr Mahmoody had zijn eigen cultuur heilig verklaard.
Als ik denk dat mijn cultuur de meest ideale is dan zal ik mij nooit afvragen of er in die cultuur toch nog wat fouten zitten. Als ik mijn cultuur de beste vind dan zet ik mensen uit andere culturen vast in de hoek. Dan zullen ze zeker hun eigen cultuur gaan verdedigen of die andere cultuur gaan aanvallen (wat Beti Mahmoody in haar boek ook doet).
Met andere woorden met extremisme lok je extremisme uit.
Dr Mahmoody en zijn ex-vrouw waren jaren aan het vechten. Al die tijd zaten ze in een win-verlies situatie. Geachte lezer denkt u dat iemand iets bij dat gevecht heeft gewonnen? Mijn antwoord is: ja,hun dochter Mahtab. Zij bleef bij haar moeder maar ging, net als haar vader, geneeskunde studeren.
Zij was degene die een balans zocht tussen de vechtende partijen, ondanks het feit dat zij zelf het grootste slachtoffer was van die strijd , die, totaal buiten haar om, tot uitbarsting kwam.

Ramadan

2009-09-17T23:10:00.009+02:00

Ik was een maand vrij geweest en vandaag begon ik weer met mijn werk. ‘s Middags zag ik mijn collega Abdel. Abdel is van Marokkaanse afkomst. Toen ik hem zag merkte ik dat ik hem had gemist. Wij begroetten elkaar warm en ik vroeg hem of hij met ramadan meedeed. Hij antwoordde mij ”zie je dat niet aan mijn gezicht?”.
Ik keek naar hem en …..inderdaad. Hij straalde meer en was blijer. De hele verdere dag zag ik zijn blije gezicht voor me.
Ik heb drie zussen en een broer. In de maand van ramadan was het voor ons vroeger groot feest. Volgens mijn vader was ramadan een feest waarbij de gastheer God is. In die periode maakte mijn moeder altijd lekkere dingen. Verder mochten we kopen wat we wilden.
Voor de revolutie waren bananen, die tijdens ramadan veel gegeten werden, vrij goedkoop. Na de revolutie werden bananen symbool van het kapitalisme. Ik was toen 12 jaar en een kilo bananen kostte toen 2 euro. Wat erg duur was. Toch mochten we tijdens ramadan bananen kopen.

Voor mijn vader was ramadan heel anders.Hij zelf deed niet mee met alle feesten. Hij at tijdens ramadan slechts brood met yoghurt of kaas.
Soms werd mijn moeder boos en zei: “man geniet even van die lekkere dingen”.
Maar altijd was zijn antwoord: “als ik nu mee doe, dan raak ik het gevoel kwijt van al die mensen die alleen maar brood met kaas te eten hebben .
Volgens mijn vader zijn er drie soorten gelovigen. Het maakt niet uit of ze moslim, christen of jood zijn. De eerste is degene die met god aan het onderhandelen is. Hij doet goede dingen om naar het paradijs te gaan.. De tweede doet goede dingen uit angst om naar de hel te gaan. Het verhaal van de derde is anders. Hij doet goede dingen vanuit zijn hart.
Het advies van mijn vader aan mij was: begroet warm die gelovige, die vanuit zijn hart in iets gelooft.
‘s Avonds belde ik mijn vader. Hij vroeg mij of er in Nederland mensen zijn die met ramadan meedoen.
Ik zei: “ ja, ik heb een paar collega’s die vasten, maar niemand geeft mij geld om dure bananen te kopen.
Hij zei: “dure bananen zijn niet belangrijk. Vraag één van hun om jou voor het suikerfeest uit te nodigen”.
Ik hoop dat Allah al het vasten van de afgelopen dagen zal accepteren en belonen. En inderdaad hoop ik dat één van mijn collega’s mij zal vragen op het suikerfeest te komen.

Schijn executie

2009-09-10T21:26:00.005+02:00

In Iran zitten behalve talloze politieke activisten en universitair docenten ook 41 journalisten vast. Een van die journalisten is Hengameh Shahidi. Naast haar werk als journalist in Iran studeert ze mensenrechten aan de universiteit van Londen. Vorige week kwam naar buiten dat zij in de gevangenis een schijnexecutie ondergaan heeft (terwijl ze aan een hartaandoening lijdt).

Schijnexecutie is een vorm van marteling die in Iraanse gevangenissen vaak plaatsvindt om te zorgen dat de gevangene toegeeft. Ik ken twee mensen die dit hebben meegemaakt, en zij verzekeren me dat het een vreselijk angstige ervaring is.
Eerst krijgt de gevangene een brief waarin de uitspraak (dood door executie) van de rechter staat. In die brief wordt ook bekend wanneer hij/zij geëxecuteerd wordt, meestal twee dagen later. Een half uur voor de executie brengen de gevangenismedewerkers de gevangene naar een ruimte waar de rechter (mola) het vonnis nog een keer voorleest. Daarna moet de gevangene op een stoel gaan staan en zetten ze de strop vast. Zodra de strop vast zit, schopt iemand de stoel weg, en tegelijkertijd snellen er twee mensen toe om de gevangene bij haar of zijn voeten vast te houden. Degenen die het meegemaakt hebben zeggen dat er paar seconden zit tussen de schop tegen de stoel en het vasthouden. In die seconden ervaart de gevangene het gevoel van stikken. De meeste gevangenen die meegemaakt hebben komen buiten bewustzijn naar beneden.
Twee weken geleden schreef de moeder van Hengameh Shahidi een brief aan haar:
Lieve Hengameh,
Ik heb je al 40 degen niet gezien en je stem niet gehoord. Ik heb alles gedaan wat ik kon om je stem te horen en je mooie gezicht te zien, maar ik krijg geen toestemming. Ze weten niet hoe moeilijk het is voor een moeder die haar dochter 40 dagen niet gezien heeft.
Toen mijn twee broers martelaar waren geworden, huilde ik niet. Het was oorlog. Ze moesten het land verdedigen. Nu is het geen oorlog meer, maar toch hebben ze een dochter in gevangenis gezet en haar moeder hoort niets van haar. Wat heb je gedaan? welke zonde heb je begaan?
Lieverd, mijn Hengameh: hoe gaat het met jou? Je geeft geen antwoord. Ik ben bang dat het niet goed gaat. Schat, wat gaat de tijd toch snel. Ik zie je voor me als klein meisje. Ik zeg: ‘Je moet wakker worden. Denk aan je kleurpotloden en je tekenboek met die mooie tekening die je voor mij gemaakt hebt. Je geeft geen antwoord, maar geloof mij: ik ben overal geweest. Ik heb tegen iedereen gezegd dat je onschuldig bent, maar het heeft geen zin.
Ik heb geen voet meer om naar de basisschool te gaan. Ik heb van mijn moeder geleerd om sterk en eerlijk te zijn en van mijn broers om trouw te zijn, en dat alles heb ik aan jou geleerd. Wat moet ik nu tegen mijn leerlingen zeggen. Moet ik hen ook leren om sterk, eerlijk en trouw te zijn?
Schat, ik ben niet meer thuis, ik ga niet meer naar mijn werk, ik ben niet ver, achter de muur van gevangenis zit ik. Als je ijlt, dan zal ik trillen. Praat alsjeblieft tegen god. God is voor mensen die niemand hebben. Als je met god praat, ben ik zeker dat het niet goed gaat. Stuur mij een bericht alsjeblieft.

Regen

2009-09-03T21:31:00.009+02:00

ik sta achter het raam
en kijk naar de wind
die tegen de wolken beukt
dan
kom jij met je gestreepte rokje

ik kan nog net
tegen de God van de wind zeggen:
haar rokje
aan de God van de openende knopen vragen
om mijn kruipende handen aan
haar trillende borsten te zetten

haar lichaam is geen appel
maar lokt mij de hemel in
waar wij kruipend en trillend van elkaar stelen

waar de wind en de wolken bezig zijn
begint het te regenen

ook zijn wij helemaal nat

Redactie: Jan Pekelder

Mohammed Maleki

2009-09-03T19:56:00.012+02:00

Op 22 augustus 2009 om 8 uur ’s ochtends werd prof. Mohammed Maleki gearresteerd. Tussen 1978 tot 1980 was hij directeur van de universiteit van Teheran. Hij heeft in Iran voeding en diëeetiek gestudeerd en daarna in Oostenrijk en Engeland verder gestudeerd. In 1981 werden alle universiteiten gesloten en hij werd gearresteerd. Hij zat 5 jaar vast en toen hij vrij kwam begon hij op vrije universiteit les te geven. Daar werd hij ook ontslagen. Vanaf 1986 is hij thuis en ondanks alle uitnodigingen van westerse universiteiten mag hij het land niet uit.
Het radiostation Deutshe Welle /Farsi heeft op 22 augustus 2009 een interview gehad met zijn vrouw over zijn arrestatie. Hieronder de vertaling van die interview. Het radiostation is op de hoogte dat dit interview in het Nederlands vertaald zal worden:

Hoe hebben ze uw man gearresteerd?
Het was 8 uur ’s ochtends, we waren nog aan het slapen. Mijn man heeft terminale kanker, een hartaandoening en diabetes. Hij heeft zwakke benen en ligt meestal in bed. Ik deed de deur open, een man zette zijn voet tussen de deur en wilde binnen komen. Met een dreigende houding zei hij : waar is hij, wij willen hem meenemen. Ik zei: zo werkt het niet. hebben jullie ook een brief van justitie? Want normaal komen jullie zomaar binnen en zetten jullie iets illegaals in onze huis en dan gebruiken jullie dat later als bewijs. Ik weet niet wat jullie in mijn huis willen verstoppen.
Hadden ze een arrestatiebevel van justitie?
Ze hadden een gewone brief en die lieten ze zien.
Wat stond er in die brief?
Ik had geen bril bij me, tegelijkertijd kwam mijn man eraan, las de brief en liet de mensen binnen komen.
Met hoeveel mensen waren ze?
Er waren 5 mensen. Die onaardige man plus drie andere jonge mensen plus een oude aardige man. Ze hebben het hele huis onderzocht. Ik werd boos en zei: komen jullie om hem mee te nemen of willen jullie in mijn huis rommelen. De aardige man zei dat ze ook de computer moesten meenemen. Ik weigerde en zei ik ken jullie goed, jullie gaan iets in onze computer zetten en daarna als bewijsstuk gebruiken
Hebben ze ook andere dingen meegenomen?
Ja, zijn mobiele telefoon. Ze hebben ook naar mijn mobiele telefoon gekeken maar toen ze zagen dat die al maandenlang niet gebruikt was, gaven ze mij die terug .
Ze hebben ook een paar boeken van mijn man meegenomen. Ik zei: jullie zijn te laat want bij eerdere arrestaties zijn alle goede boeken in beslag genomen en die boeken zijn allemaal boeken die legaal zijn.
Wat was de reden van arrestatie?
Geen idee. Ze hebben ook de reciever van de satelliet meegenomen. Ik zei waarom? Ze zeiden: jullie kijken naar de beelden van Iraanse jongeren. Ik zei: dus jullie zijn bang voor die jongeren. Die onaardige man zei: nee wij zijn niet bang. je man werkt ook voor buitenlanders. Ik zei : dat is niet zo.
En wat gebeurde daarna?
De hele tijd waren ze aan het filmen. Ze hebben het hele huis gefilmd. Tijdens het filmen heb ik tegen mijn man gezegd: je moet snel toegeven. Wat ze willen zeg het maar gewoon. Ze geloven niet dat je afgelopen maanden ziek bent geweest. Ze geloven niet dat je niet meer actief bent en dat je zelfs niet gestemd hebt. Daarna hebben twee personen hem bij de armen genomen.
Hebben ze gezegd waar hij heen gebracht zou worden?
Naar de geheime dienst, naar dhr Haddad. Ik zei: zeg tegen dhr Haddad dat de hele geheime dienst bang is voor mijn man, twee mensen zijn nodig om hem mee te nemen.
Heeft dhr Malaki ook iets gezegd?
Ja. Hij zei: ik wil jullie bedanken dat ik met jullie mee mag komen. Als ik ziek in bed dood ga dan heb ik een schuldgevoel, maar als ik in gevangenis sterf, dan zullen de jongeren trots zijn op mij.
En de laatste vraag, wat is uw gevoel?
Ik ben gewend aan dit soort dingen. In 1981 hebben ze veel privé dingen en zelfs documenten van mij meegenomen. Mijn geboorteakte, rijbewijs, verzekering schriften enz. ik krijg ze nooit meer terug. Ik moest alles op nieuw aanvragen. Dat is mijn leven in dit land.
En wat ik ter afsluiting wil zeggen: als zijn vrouw die 50 jaar bij hem is geweest zeg ik: hij probeerde altijd iedereen te helpen maar hij is nooit van een partij geweest.

Redactie: Mieke Noorda

Fakhri

2009-08-28T23:16:00.008+02:00

De vriendschap tussen mijn vrouw en Fakhri duurde slechts drie maanden. De vriendschap begon met het vertalen van een Nederlandse brief. Wij waren pas negen maanden hier en mijn vrouw kon al heel goed Nederlands spreken en lezen. In het asielzoekerscentrum werd ze snel bekend en de meeste landgenoten kwamen bij haar met de vraag of zij hun brieven wilde vertalen. Hoewel Fakhri eerder dan wij naar Nederland was gekomen, was haar Nederlands niet zo goed.
Zelf heb ik Fakhri twee keer gezien. Een keer van dichtbij en een keer uit de verte. Wat opviel was haar korte haar. Volgens mijn vrouw zou ze mooier zijn als ze haar haar liet groeien. Dat zei ze ook tegen Fakhri toen ze haar nog maar net kende. Fakhri werd boos en zei dat zij liever kort haar had. Fakhri had ook een dochter, Arezo van zes. Haar haar was ook kort. Mijn vrouw zei tegen mij dat Fakhri gewoon lui was en geen zin had om het haar van Arezo en haarzelf te verzorgen.
De eerste brief die mijn vrouw voor Fakhri vertaalde, was van de IND, die voor de vijfde keer het asielverzoek van Fakhri en haar dochter afwees. De reden was een vervalst document dat de man van Fakhri aan de IND gegeven had. Toen Fakhri dit hoorde, riep ze boos: ‘Welke man? Waar is hij dan?’
Toen mijn vrouw bij Fakhri op bezoek ging, zag ze dat Fakhri met een jonge man samenwoonde. De man was erg jong en mijn vrouw maakte uit zijn accent op dat hij uit het noorden van Iran kwam, terwijl Fakhri van het platteland uit het midden van Iran kwam. Mijn vrouw zei: ‘Een trotse vrouw van het platteland met een jonge man uit het noorden is een mooie combinatie. Een combinatie die alleen in Nederland mogelijk is.’ Mijn vrouw vond dat Fakhri een lelijke jonge man had gevonden, met haar dat langer was dan dat van haarzelf. Zij waren beiden al negen jaar zonder verblijfsvergunning in Nederland en kenden elkaar twee jaar. Toen mijn vrouw en Fakhri elkaar wat beter kenden, zei Fakhri tegen haar: ‘Deze man is mijn wraak tegen Gholam. Ik weet dat hij lelijk is, maar ik zal tot het eind van mijn leven bij hem blijven. ‘
Mijn vrouw vertelde dat Fakhri acht jaar geleden met haar man Gholam naar Nederland kwam. Toen ze twee jaar hier waren, werd Arezo geboren. Vanaf het eerste moment dat zij in het AZC waren, liet Gholam Fakhri alleen om bij alleenstaande landgenoten die ook in het AZC waren wiet te roken. Gholam was een trotse man die zich vernederd voelde door hoe hij in Nederland behandeld werd. Hij wilde met wiet dingen vergeten. Daarin was hij niet de enige. De hele dag in een kleine kamer zitten en niets doen maakt iedereen gek. Fakhri vertelde mijn vrouw dat Gholam na Arezo’s geboorte verslaafd was geraakt. ‘Hij moest elke dag gebruiken. Na een jaar was die verdomde wiet niet meer genoeg. Toen begon hij met opium, maar opium was nauwelijks verkrijgbaar in ons AZC. Daarom moest hij een vervanger vinden, en wat was er beter dan dat witte poeder.’
Fakhri vertelde: ‘Het kostte veel geld. Wij konden zelfs geen eten meer voor Arezo kopen.’ Toen Arezo drie werd ging Fakhri naar een medewerker van AZC en vertelde alles. De medewerker regelde dat Fakhri het leefgeld voor haarzelf en Arezo apart kreeg. Maar de situatie werd alleen maar erger. Elke week als ze geld kregen, ging Gholam eerst drie dagen met zijn geld drugs kopen en daarna kwam hij bij Fakhri om geld. Hoe afhankelijker hij van de drugs werd, hoe agressiever hij werd. Op een avond ging het zo mis dat Fakhri naar de beveiliging ging. Met Arezo werd zij naar een vrouwenopvanghuis gebracht. Na een paar weken kwam de politie op haar geheime adres. Zij moest meekomen naar een ziekenhuis. Eerst dacht ze dat Gholam ziek was, maar ze brachten haar naar zijn lijk. De politie vermoedde zelfmoord. Fakhri zei tegen mijn vrouw: ‘Ik wenste hem dood, maar niet zo dat ik hem niet kon herkennen. Hij had zichzelf onder de trein gegooid.
Na Gholams zelfmoord werd Fakhri naar dit asielzoekerscentrum overgeplaatst. Zes maanden later begon ze een relatie met de lelijke jongen. Een jongen die zelfs geen sigaretten rokt.
De laatste keer dat mijn vrouw terugkwam van een bezoek aan Fakhri, was zij verdrietig. Wat is er aan de hand, vroeg ik haar. Ze zei: ‘Weet je, wij zijn geen goede mensen. Wij roddelen te veel. Fakhri had wel lange haren en zij was met lange haren inderdaad erg mooi.’ In die nacht dat zij naar debeveiliging ging, was Gholam bij haar geweest. Hij wilde geld. Fakhri had geen geld. Toen werd Gholam boos, pakte Fakhri van haar haar en nam haar mee naar de kamer van de dealer. Fakhri zei: ‘Toen hij mij zag, lachte hij. Gholam wachtte buiten en toen ik naar buiten kwam, drukte met mijn handen mijn kleding. Ik had het gevoel dat ik geen kleren aan had. Sindsdien geniet ik nergens meer van. Zelfs niet van die jongen.’
Drie dagen nadat ze naar het ziekenhuis ging om Gholam te identificeren , ging ze met Arezo naar zijn begrafenis. Toen ze kist in de aarde lieten zakken, zei Arezo: ‘Mama, wij moeten snel weg. Ik ben bang dat papa wakker wordt en weer mij gaat slaan.’

juli ’09

Redactie:

Vakantie

2009-08-27T17:10:00.015+02:00

Volgens mij is de tweede van links de mooiste. Wat vinden jullie?
Nog iets: in de Islam is vier vrouwen toegestaan. Wie is de vijfde.

klik hier

Vrouwen als minister

2009-08-27T16:50:00.011+02:00

De Iraanse president heeft voor het eerst in de Iraanse geschiedenis drie vrouwen (niet vier) als minister benoemd.
Hij voelt zich nog niet helemaal op z’n gemak met vrouwen, zo te zien.

klik hier

Huilende berg

2009-08-20T16:35:00.004+02:00

Vorige week was Iran weer in het nieuws. Deze keer ging het over verkrachtingen die in gevangenissen in Iran plaatsgevonden hebben. Verkrachting in de Iraanse gevangenis gebeurt al dertig jaar, maar het werd nooit openbaar omdat de Iraanse regering zichzelf als heilig beschouwde (en dus niet bekritiseerd kon en mocht worden), en omdat in de Iraanse cultuur de slachtoffers zich moeten schamen.
Van 1980 tot 1990 – en vooral in 1988 – heeft de Iraanse regering veel politiek actieve jongeren geëxecuteerd. Onder hen veel meisjes, van wie velen nog maagd waren. Volgens een interpretatie van de koran krijgt een meisje dat als maagd geëxecuteerd is een plekje in het paradijs. Dat moest natuurlijk voorkomen worden. Daarom bedacht de Iraanse regering, in de persoon van ayatollah Jannati (de man de nu voorzitter van de raad van hoede is) een truc. Twee dagen voor hun executie werden de meisjes uitgehuwelijkt aan een militiesoldaat, die dit kortstondige huwelijk als beloning kregen. Geheel volgens de Islamitische wet werd er ook een trouwboekje gemaakt waarin stond hoeveel geld de bruidegom aan bruid zal geven voor twee nachten. ‘Sighe’ heeft zo’n kort huwelijk. Twee dagen later werd het onschuldige meisje geëxecuteerd.
Een dag na de executie mochten de ouders het lijk van hun kind ophalen. Dat wil zeggen, nadat ze betaald hadden. Executie kost immers geld en dat geld moest teruggekregen worden. De ouders moesten dus de kosten van de kogels betalen. Voor de ouders van de maagdmeisjes lag het anders. Ik ken een verhaal van ouders die honderd euro toe kregen. Toen ze vroegen waar ze dat aan te danken hadden was het antwoord: ’Jullie dochter is een paar dagen getrouwd geweest met onze zoon. De afspraak was dat ze vierhonderd euro zou krijgen voor die trouwerij. Nu zijn de kosten van drie kogels eraf; de rest krijgen jullie.’ Ik maak geen grapje. Het gebeurde echt.
Voor jongens is er een andere regeling. Jongens worden niet door de aardige militiesoldaten verkracht, tenzij ze natuurlijk jong en mooi zijn. Bij elke Iraanse gevangenis zijn er veel mensen die psychisch niet in orde zijn, ook gevangenen. Ze hebben ernstige delicten gepleegd en ze moeten volgens de Islamitische wet geëxecuteerd worden, maar omdat hun kwaliteit te hoog is, krijgen ze strafvermindering op voorwaarde dat ze opdrachten uitvoeren. Als ze een jongen willen vernietigen, sturen ze hem een paar nachten naar de cel van dit soort mensen. Die mensen hebben een enorme macht binnen de gevangenis. Soms moeten ze voor een opdracht naar een andere gevangenis of moeten ze in de stad iemand verkrachten. De term die hiervoor gebruikt wordt is ‘bruidegom maken’ en dat betekent: wij zorgen dat je vanavond even oefent om een goede bruidgom te worden.
Op een avond in Iran wilde ik bovenstaande gebeurtenissen met iemand delen maar ik kon niemand vinden. Ik ging naar een berg, klom een uur lang omhoog en helemaal boven heb ik mijn verhaal aan de berg verteld. Tot mijn grote verbazing zag ik enorme tranen van de berg. Geachte lezer: u gelooft mij niet. Maar ik heb het met mijn twee ogen gezien.

Meerdere vrouwen

2009-08-15T23:04:00.018+02:00

Bovenstaande persoon heet Hossein Islami. Zijn achternaam (Islami) past bij zijn kleding. Hij is parlementariër. Er zijn veel parlementariërs in Iran die van mening zijn dat mannen meerdere vrouwen mogen hebben. Een paar dagen geleden zag ik een interview met hem op de televisie. Hij heeft gezegd: als in Saoedi-Arabië een man niet meerdere vrouwen heeft betekent dat dat hij arm is en hij is geen perfecte moslim. Ik weet niet waarom in Iran over dit onderwerp zulke negatieve reclame gemaakt wordt.

Toen vroeg een vrouwelijke journalist aan hem: Hoe kunnen de mannen in Saoedi-Arabië al hun vrouwen gelijk behandelen? Volgens profeet Mohammed mag men meerdere vrouwen hebben, mits hij alle vrouwen in alle opzichten gelijk kan behandelen. Islami’s antwoord was:
‘Heel simpel. Mannen van Saoedi-Arabië gaan ‘s ochtend naar hun werk. Dan komen de vrouwen bij elkaar. Ze kletsen, ze luisteren muziek en ze dansen. Daarna gaan ze naar buiten om boodschappen te doen. ’s Avonds komt de man terug en dan zeggen alle vrouwen: ga maar naar de andere vrouw. Ze weten heel goed dat als ze zo doen, zal god een goede plek voor hun in het paradijs reserveren.’ Toen hoorde een andere parlementariër wat hij uitkraamde en om hem te redden zei hij tegen de journalisten: ‘Nee, het is niet zo. In Iran is bewezen dat vrouwen meer dan mannen zijn. Als de mannen in Iran één vrouw hebben, dan blijven er vrouwen over. Om dit probleem op te lossen, is het goed als mannen meerdere vrouwen hebben.’

Ik heb het gedachtengoed van die twee parlementariërs nog niet aan mijn vrouw verteld. Ik weet niet wat ze hierover denkt. Zodra ik meer weet, zal ik het met jullie delen. Maar mijn mening hierover is ook heel simpel: enkele reis naar Iran ondanks dat retour goedkoper is!

Redactie: Madelon Meijer

O-wat-doet-het-pijn-doek

2009-08-14T00:10:00.009+02:00

O-wat-doet-het-pijn-doek
Volgens de Iraanse cultuur en in veel andere Islamitische landen moeten vrouwen maagd zijn om te kunnen trouwen. Mannen niet. Dat houdt in dat mannen ervaringen mogen hebben op het gebied van seks voordat ze trouwen. Maar dat kan niet. Als mannen seks mogen hebben voordat ze trouwen dan moeten ze vrouwen vinden die geen maagd zijn. Vrouwen die geen maagd zijn, zijn gescheiden vrouwen, want je kan niet met een getrouwde vrouw seks hebben. Gescheiden vrouwen zijn er niet zo veel. Wat is de oplossing?
De oplossing is simpel. Er zijn veel meisjes die gewoon een relatie beginnen en zodra ze echt moeten trouwen, bellen ze bepaalde artsen, en dankzij die lieve artsen wordt het maagdenvlies (maagdgordijn) dichtgenaaid. Die lieve naaiartsen doen het tegen een hoge vergoeding of tegen de laatste keer seks voordat ze een maagd scheppen. Er bestaan mooie verhalen hierover. Zo zijn er veel maagdenvliezen die zo stevig dicht genaaid zijn dat de bruidegom in de nacht van de trouwerij het gordijn niet kan openen, zodat de bruid de volgende dag weer terug moet naar de huisarts. Zielig voor die bruidegom.
Het is niet het einde van het verhaal. Als twee mensen willen trouwen dan doen de meest bruidegommen een soatest. Dat is logisch. Mannen mogen seks hebben. Een vrouw zal geen test doen. Waarom zou ze? Zij is maagd, toch? Vorig jaar was in het nieuws dat een Iraanse man die in Duitsland woonde, naar Iran ging om te trouwen. Hij trouwde met een meisje dat 25 jaar jonger dan hij was. Ze kwamen naar Duitsland. Na paar maanden deed die man een bloedonderzoek omdat hij zich niet goed voelde. Tot zijn grote verbazing hoorde hij dat hij hiv-positief was. De man was twintig jaar geleden met zijn vrouw en twee kinderen uit Iran gevlucht. Na paar jaar scheidde hij van zijn vrouw. Daarna had hij twee relaties met Duitse vrouwen en daarna ging hij terug naar Iran om met een mooie jonge maagd te trouwen. In Iran deed hij een soa-test: hij was helemaal gezond.
Meisjes in Iran krijgen geen seksuele voorlichting. Dat mag niet want ze zullen het tijdens de eerste nacht van hun man leren. Hij heeft wel ervaring. Dat is de reden dat ze meestal onveilige seks hebben. Maagd zijn is gedachten van mannen. Mannen die denken dat hun vrouw hun eigendom is. Vroeger kwam in heel Iran, en nu nog in sommige dorpen, de bruidegom na de verwijdering van het maagdgordijn naar buiten met zijn pistool en schoot drie keer achter elkaar in de lucht om het hele dorp te laten zien dat hij een nieuwe eigendom had. Het idee van meerdere vrouwen komt voort vanuit dezelfde gedacht. Elk mens wil meer eigendom.

Bruiloft

2009-08-07T00:10:00.004+02:00

De neef van mijn vrouw (de zoon van haar zus) trouwde in Iran. De zus van mijn vrouw nodigde mijn familie ook uit. Een dag na de trouwerij belde ik mijn moeder. Mijn moeder is een lieve gelovige moslimvrouw. Als ze naar een officieel feest moet, draagt ze een chador. Ik vroeg haar hoe de trouwerij was geweest. Zij zei: ‘Heel mooi, maar ik was de enige ongelovige daar,’ en ze lachte. Zij bedoelde dat ze de enige was die toch met bedekte haren op het feest was. Zij vertelde dat het feest werd gehouden in een grote tuin en dat er gelukkig maar één keer een aanval van de militie was geweest. Met haar woorden kwamen bij mij de beelden van toen weer naar boven.

Bij alle grote steden in Iran zijn er grote tuinen aan de rand. Als ik een groot feest wil geven, huur ik zo’n tuin voor een nacht. In het midden van de tuin is een gebouw. Het gebouw bestaat uit een grote zaal, een paar kamers, een kelder, een grote keuken en natuurlijk een douche en toiletten. Bij elk feest dat in die tuinen gehouden wordt, zijn drie dingen verboden: muziek, alcohol en mannen en vrouwen die samen in een ruimte zijn, en vrouwen die zonder hoofddoekje naast mannen zitten. Om die drie zonden tegen te gaan, doet de politie/militie meestal een paar keer een inval tijdens een feest. De reden dat het gebouw in het midden van de tuin staat is dat de feestvierders daardoor nog even tijd hebben om dingen te regelen als de militie bij de poort staat. Bovendien horen ze daar het geluid van de muziek niet. Meestal staan familieleden om beurten een uur bij de poort, met een takiwaki bij de hand. De andere takiwaki is bij iemand in de zaal. Als er een inval komt, wordt het snel doorgegeven. Aan het begin van het feest wordt afgesproken waar de drank verstopt moet worden en wie de keyboard naar de kelder zal brengen. Want een keyboard in de kelder, dat mag gewoon. Als hij maar niet gebruikt wordt. Vervelend is dat de meeste zangers die op dit soort feesten optreden bekend zijn bij de politie. Zij worden meestal gearresteerd, want ze kunnen niet bewijzen dat ze familie van de bruid of bruidegom zijn. Het mooiste is de afscheiding tussen mannen en vrouwen: in het midden van elke zaal hangt een groot gordijn. Aan het begin van het feest wordt afgesproken wie waar moet zijn bij een inval, bijvoorbeeld mannen rechts en vrouwen links, en wie het gordijn dicht doet.

Helaas komt de politie vaak niet via de deur, maar door over de muren te klimmen. Dan zijn ze opeens binnen en kan er niets meer geregeld worden. Dan hebben de ouders van de bruid en bruidegom een groot probleem, dat meestal alleen met een dik pak geld opgelost kan worden.

Als alles goed gaat, gaan de bruid en bruidegom na het feest naar hun toekomstige huis. Meestal gaat de moeder van bruidegom ook mee. Het pasgetrouwde stel gaan naar de slaapkamer. Dan legt de bruidegom de o-wat-doet-het-pijn-doek onder de bruid. De o-wat-doet-het-pijn-doek is een witte doek. Als de bruid maagd is, zoals het hoort, dan moet er die nacht bloed op de doek komen . Zodra dat gebeurd is, geeft de bruidegom de doek aan zijn moeder. De moeder wordt blij en gaat snel naar haar man. Elke getrouwde persoon die op een trouwerij aanwezig is, zal aan zijn eigen trouwerij denken en vanzelf zin krijgen om het nog een keer te proberen. Met andere woorden: na een trouwerij vieren veel mensen een ander feestje. Na het tweede feestje slapen de mensen diep.

De volgende dag begint het gewone leven weer. Als ze bijvoorbeeld met de bus ergens naar toe moeten, dan moet de man voor zitten bij de andere mannen, en de vrouw achter bij de andere vrouwen. Dan begint het hele verhaal weer van voren af aan. Mooi toch?

over mij

2009-07-31T07:02:00.004+02:00

Op 5 december 1967 werd ik geboren in Isfahan, in een kamer die later mijn kamer werd. Mijn vader heeft het hele proces van verwekking tot en met de bevalling zelf gedaan, iets waarop hij altijd trots is gebleven.

Ik had een moeilijke jeugd. Na de revolutie en zeven jaar oorlog ging ik een studie doen die niet deugde in de ogen van Iraanse regering en in de ogen van mijn vader. Mijn vader wilde graag dat ik net als hij arts zou worden, wat ik absoluut niet wilde. Vanaf mijn kindertijd droomde ik ervan de beste schrijver van de hele wereld te worden – vandaar dat ik nu met dit weblog begonnen ben.

Ik studeerde Perzische literatuur en daarna oude Perzische taal en cultuur. Op mijn 19e werd ik verliefd op een meisje en met die liefde ben ik nog steeds bezig. Ondertussen is dat meisje een volwassen vrouw geworden. Een vrouw die bezorgd is over alles, over de vogels die ‘s ochtends zingen, over de poezen van de buren, over mij en over haar twee dochters. Twee prachtige dochters heb ik.

Sinds 1999 woon ik in Nederland. Ik heb hier sociaal-pedagogische hulpverlening gestudeerd. Waarom ? Ik weet het nog steeds niet. Sinds een jaar werk ik bij een welzijnsorganisatie in Groningen. Met plezier.

Ik kan meestal mijn mond niet houden. Ik kan ook heel goed overdrijven. Een paar weken geleden gebeurde er iets op mijn werk. Mijn leidinggevende was bezorgd over mij en hij zei: ‘We moeten oppassen dat het niet escaleert; het is beter als je de komende tijd op je woorden past.’ Toen ik thuiskwam zei ik tegen mijn vrouw: ‘Mijn leidinggevende heeft gezegd dat ik mijn bek moet houden.’ Tot mijn verrassing zei mijn vrouw: ‘Dank hem daarvoor. Dat probeer ik al 22 jaar tegen jou te zeggen, maar het lukt me niet. ‘

En als laatste: ik kan niet tegen drie dingen:

Vrouwen met een neuscorrectie
Neppe bloemen
Mensen die liegen

Mijn Land

2009-07-29T23:10:00.005+02:00

Hand in hand
Lopen we op straat
Het regent
Ik luister naar je handen

Zullen we naar het bos gaan

Zo meteen wordt je lichaam
Mijn land

Tijdens de terug weg
Helemaal nat
Willen we ons graag
Alles nog een keer herinneren
En het voor altijd vergeten

Overlevenden

2009-07-29T22:54:00.003+02:00

Een eenzijdig gesprek

Hallo, met Haji. Goedemorgen, hoe gaat het met je? Met mij goed, dank je. Ja, ik heb het gehoord. Het is vreselijk, ik ben ontzettend verdrietig. Niet voor hem, hij heeft nu geen pijn meer, nee, ik ben vooral bezorgd over jou.
Een maand geleden al, ja…. sorry, ik had eerder moeten bellen maar ik dacht dat je het druk had. Dat ik nooit op bezoek ben geweest bij hem… ik kon het gewoon niet aan. Hij was zo’n grote sterke man, ik kon het niet verdragen om hem hulpeloos in bed te zien liggen. 48 kilo op het laatst, echt waar? Wat is het toch een rotziekte. En jij, kun jij het een beetje aan? Ja, dat is ook zo, voor mij was het precies hetzelfde toen Zahra overleed, de eerste tijd ging het wel, Ali en Hassan kwamen dagelijks langs, maar dat hield al snel op. En dan blijf je alleen achter.
Met mijn kinderen gaat het goed, dank je. Ali heeft net een dochter gekregen…dankjewel, doe de groeten ook aan je dochters.
Wat ben je stil, wat is er? Huil je? Als je zo door gaat dan maak je jezelf kapot. Je kunt niet blíjven rouwen, daar bereik je niets mee. Nee, ik weet het, maar toch.
Luister, ik belde alleen om te zeggen dat je altijd bij mij terecht kunt. In dit vreemde land hebben we niemand meer, we moeten elkaar helpen.
Je kunt nu wel zeggen dat je goed contact met je kinderen hebt, maar dat is tijdelijk, over een paar maanden ben je alleen. De kinderen hebben hun eigen leven, dit is Europa, je kunt niet teveel van je kinderen verwachten. En die vrouwen uit de moskee, ach, zij weten toch niet werkelijk wat je hebt doorgemaakt. Ik weet dat je een goede gelovige vrouw bent, maar echte steun kun je van die kant toch niet verwachten. Jij hebt veel meegemaakt, het is nu tijd om rust te nemen.
Maar wat ik je wil zeggen: de deur van mijn huis staat altijd voor jou open… Graag gedaan. Ik weet nog hoe het vroeger was, toen je vaak bij ons op bezoek kwam. Ik proef nog de smaak van die dikke soep die je maakte en bij ons langs bracht toen Zahra ziek was,…Nee, ik kan nog steeds niet koken. Voor mij is het ook niet gemakkelijk, hoor. Als je langskomt, dan kun je mij misschien leren koken. O, je hebt geen tijd, da’s jammer. Maar wacht even, hang nou nog niet op, beloof me dat je een keertje bij mij op bezoek komt, ik wil graag nog eens in je mooie bruine ogen kijken… ja, met de kinderen mag ook, maar kinderen hebben meestal geen tijd om mee te komen. Kom een keer alleen, we hebben veel te bespreken.
Hallo? Hajar? Hallo, ben je daar? Shit, verbinding verbroken. Die verdomde kpn ook.

2 maart 2009